نه اهل فیلمم، نه سر رشته ای دارم، بنابراین اجازه می خوام در سطح خودم فیلم ندیده رو قضاوت کنم. چطور هضم کنم که شهاب حسینی و ساره بیات رو با پژمان جمشیدی، در یک فیلم میشه گنجوند؟

آه که فقط یک نفر می تواند دیوانگی های آدم را ببیند. همان که به عمق قلبش نفوذ کرده. دل تنگ آن دیوانگی ها می شوم گاهی، یا ...؟

گمون می کنم نصف اینستاگرام رو فیلتر کردن. نصفشا!! چطور انقدر خلاقن؟

وارد مرحله خلا تعادل روانی شده ام. از همین چند صد دقیقه ی پیش. به این صورت که مطلقا قادر نیستم روی کاری تمرکز کنم، جز چند تا کار. یک: بی تفاوتی محض، دراز کشیدن، زل زدن به سقف و فکر کردن به ناممکن ها. دو:انقدر اشک بریزم تا بمیرم . سه: انقدر بنویسم تا بمیرم. چهار: انقدر کتاب بخوانم تا بمیرم. همین ها ا...

هی،ببین. نشسته ام دارم لواشکی را می خورم که برای اولین بار از عمق معده ام مورد پسندم واقع شده. که ته مزه ی تمبر هندی دارد. از آن تمبر هندی های قدیمی هسته درشت. و دارم همزمان به تو فکر می کنم. و به اینکه آیا تو هم هر وقت لواشک خوردی ممکن است به من فکر کنی؟ با اینکه من و تو و لواشک سه تایی هیچ خاطره م...

آدم هایی که با تصور اینکه ممکن است نفعی برایشان داشته باشی، بهت نزدیک می شوند. و چنانچه مطابق با تصورشان پیش نرفتی می روند پی کارشان. امتحانش هم ساده است.

پسر بچه سه ساله مردم چندتا می بوسدم. میگه از اینجا تا خدا بوسیدمت.

تحت تاثیر قرار دادن، یعنی، تحت تاثیر قرار دادن. هیچ توضیح اضافه ی دیگری نداره. اما با دشواری هایی همراهه. دشواری شبیه هیچ کس نبودن، دشواری رانده شدن از اکثریت. دشواری در عمق بودن. در عمق تنها بودن.

چه می شود کرد؟ چه می شود کرد با این روزگار زمخت بی رنگ؟ بیا پناه ببریم به دنیای کتاب ها و حرف ها. دلم به هیچ کجای این روزگار گرم نیست، فروغ جان. .. "و انگار هیچ وقت گرم نخواهم شد."

قلب کوچک قرمز میان استیکر کوچولوهای مورد استفاده ام توی تلگرام نبود. تا پیداش کنم و بفرستم برای تبریک تولد، پدرم درامد. با خودم گفتم آی دختر افراط و تفریط. قلبت کو؟ قلبت کو؟ کو احساست؟

خیال دورت ..، خیال دورت...خیال محالت....یعنی میشه یه روز باز ببینیم همو؟ نمی دونم توی خواب دیدمت، یا از ناخوداگاهم رخنه کردی به خوداگاه؟ این احساست چیه که یکدفعه در من پدید اومد؟ آه.

آه موراد عزیز. چگونه این کلمات ساده را با احساست آمیخته ای؟ که اینگونه گران می نشیند توی آن عمیق ترین لایه های قلبم؟ و چگونه است که مرا به فکر وا می دارد؟ که چه می شود که با همه ی علاقه ام به این جملات، به شدت از گفتنشان پرهیز می کنم و آیا اصلا کسی را دارم که بهش بگویم؟ آیا هرگز داشته ام؟ هرگز...؟ ا...

فراتر از مرزهای من ، تو در جریانی. پایا. سبک. سر در گم. نسیم وار.

مرنجان دلم را که این مرغ وحشی، ز خوابش که برخواست ، به مشکل بمیرد.+ و در نهایت بی خوابی. Takrar می کنم.

گونی رویاها خالی شده دختر جان. چه بکنیم؟ به چی فکر بکنیم که خوابمان بگیرد با لب خند؟

ساعتی است کنار پنجره زل زده ام به نور روشن کوچه و برف ابکی بارانی. ساعاتی دیگر هم قادرم. و سالیان ممتد. و قرن ها... و فکر از..

و مگر احساسات و افکار سراغ گرفته در سکوت شب، چیزی به جز بازگشت به خویشتن و مواجه شدن با خود واقعی بدون نقاب نبوده و نیست؟

دیگه بگم از چی؟ سرما خورده ام به حد از پا افتادگی. امپول، دمنوش های گیاهی، بخوری که من رو یاد ایام کودکیم انداخت، نصف خونم لیمو شیرینه و نصف دیگه ش دارو. امتحان پس فردا منگ.ترم کرده و توان خواندن منظم رو نداشتم طی این یک هفته. یک هفته سرماخوردگی مصادف شده با بیماری ماهانه. هیچ دوست نداشتم نفر اخر ام...

بذارید حرف بزنم. ادمه و زبونش. کی حرف زدنو قدغن کرده بابا جان؟ حرف بزنم بمیرم بهتره یا خفه بشم و بمیرم؟!

حجاب چهره جان می شود غبار تنمخوشا دمی که از ان چهره پرده برفکنم